جورج، آفریقای جنوبی — هنگامی که بارندگی که تخمین زده می‌شود در دوره بازگشت ۱ در ۱۵۰ سال در نوامبر ۲۰۲۱ به این شهر اصابت کرد، شکنندگی کناره رودخانه کمپفرز درافت را آشکار ساخت. این سیل هیدرولوژی یک تالاب در پایین دره را تغییر داد، فرسایش شدید تورب را برانگیخت و خطوط لوله شهرداری و خانه‌های نزدیک را در معرض خطر شکست سازه‌ای قرار داد. این حادثه نیاز به ترمیم مهندسی شده کناره رودخانه را که می‌تواند از زیرساخت‌ها محافظت کند و در عین حال آب و هوای شدید را در نظر بگیرد، برجسته کرده است.

رویداد نوامبر ۲۰۲۱ خصوصیات هیدرولوژیکی تالابی را که بخشی از دره رودخانه را تشکیل می‌داد، تغییر داد. آب سیل شدید باعث فرسایش قابل توجه تورب شد، کناره رودخانه را تضعیف کرد و زیرساخت‌های شهرداری و مناطق مسکونی مجاور را در معرض تهدید مستقیم قرار داد.

این خسارت، فشار ترکیبی شهرنشینی و بارندگی شدید را بر کریدورهای حساس رودخانه برجسته کرد. در مورد کمپفرز درافت، خطر محدود به فرسایش قابل مشاهده نبود: از دست دادن تورب همچنین نگرانی‌هایی را در مورد پایداری طولانی مدت خطوط لوله و املاک اطراف ایجاد کرد.

شرکت Confluent Environmental برای انجام توانبخشی جامع پوشش گیاهی و تقویت در امتداد کناره مهندسی شده آسیب دیده، مأمور شد. این مأموریت بر بازیابی پایداری سازه‌ای کناره رودخانه متمرکز بود تا صرفاً سطح آن را دوباره کاشت.

این کار برای آماده‌سازی کناره رودخانه برای موج‌های سیل آینده در حالی که از زیرساخت‌های شهرداری و املاک خصوصی محافظت می‌کرد، انجام شد. این اقدام، احیای زیست محیطی را با اقدامات مهندسی طراحی شده برای رسیدگی به آسیب‌پذیری‌های خاص ایجاد شده توسط سیل ترکیب کرد.

حفاظت سختگیرانه متعارف از کناره رودخانه می‌تواند کارکردهای زیست محیطی یک تالاب را نادیده بگیرد. در عوض، استراتژی توانبخشی به دنبال تعادل بین ایمنی مهندسی و بازیابی زیست محیطی بود.

• ارزیابی هدفمند: اقدامات تقویتی متمایز برای شرایط زمین‌شناسی خاص مناطق رسوبات تورب توسعه یافت.
• تقویت سازه‌ای: این رویکرد به دنبال حفظ مقاومت کناره رودخانه در برابر فرسایش در حالی که عملکرد طبیعی انتقال سیل در کانال رودخانه را بازیابی می‌کرد، بود.
• استقرار مجدد پوشش گیاهی: ترکیبات گیاهی انتخاب شده علمی برای تقویت تثبیت خاک مبتنی بر ریشه و محدود کردن از دست دادن خاک استفاده شد.

در مجموع، این اقدامات برای کاهش فرسایش در حالی که ظرفیت رودخانه برای انتقال آب سیل را حفظ می‌کرد، در نظر گرفته شده بود. این رویکرد نیاز به رسیدگی به خطرات سازه‌ای فوری و وضعیت زیست محیطی طولانی مدت تالاب را منعکس می‌کرد.

مورد کمپفرز درافت، خطراتی را نشان می‌دهد که هنگام فشار شهرنشینی و آب و هوای شدید بر کریدورهای حساس رودخانه ایجاد می‌شود. برای رودخانه، اولویت بازیابی یکپارچگی سازه‌ای کناره رودخانه بدون آسیب بیشتر به هیدرولوژی تالاب اطراف بود.